Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009
...λοιπόν...κοίτα να δεις τώρα που δεν αστειεύεται ο Σεπτέμβρης,
αποφάσισε να μας βάλει μέσα για τα καλά, βροχούλες, ψυχρούλες,
εκλογές -καλά, αυτές μας βγάζουν απ' τα ρούχα μας - αρχίσανε και
οι προβληματισμοί με τις πρώτες ψύχρες...
ας ξεκινάμε κι εδώ σιγά - σιγά να δούμε πως θα μας πάει τούτη η
χρονιά...θα πετύχει η συνταγή ή θα πιαστούμε στα χέρια?
κι επειδή ο Σεπτέμβρης κρατάει πάντα ένα καμπανάκι σχολικό στα
χέρια του που το χτυπάει με βία...λέω - αν και άλλο σκεφτόμουνα -
να ξεκινήσουμε απ' τα παιδιά...
σχέσεις γονιών και παιδιών, συμπεριφορές και συνήθειες αλλά και
κατά πόσο μας επηρεάζει στην μετέπειτα ζωή μας ο γονιός - πρότυπο,
ο γονιός - αφέντης, ο γονιός δυνάστης, ο επικριτικός γονιός ή ο γονιός
φίλος?
η σχέση με τα παιδιά μας αντανακλα άραγε τη σχέση που είχαμε εμείς με
τους γονείς μας ή μοιάζει με αυτή που θα θελαμε να είχαμε?
κι αλήθεια το δικό μας εσώτερο παιδί...πού βρίσκεται μέσα μας?
παίζει στην παιδική χαρά ή είναι κρυμμένο σε μια ντουλάπα και θρηνεί τις
ελλείψεις του?
καλησπέρα σε όλους!...όποιος θέλει να συμμετάσχει...με χαρά!
Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009
...λοιπόν...κοίτα να δεις τώρα που δεν αστειεύεται ο Σεπτέμβρης,
αποφάσισε να μας βάλει μέσα για τα καλά, βροχούλες, ψυχρούλες,
εκλογές -καλά, αυτές μας βγάζουν απ' τα ρούχα μας - αρχίσανε και
οι προβληματισμοί με τις πρώτες ψύχρες...
ας ξεκινάμε κι εδώ σιγά - σιγά να δούμε πως θα μας πάει τούτη η
χρονιά...θα πετύχει η συνταγή ή θα πιαστούμε στα χέρια?
κι επειδή ο Σεπτέμβρης κρατάει πάντα ένα καμπανάκι σχολικό στα
χέρια του που το χτυπάει με βία...λέω - αν και άλλο σκεφτόμουνα -
να ξεκινήσουμε απ' τα παιδιά...
σχέσεις γονιών και παιδιών, συμπεριφορές και συνήθειες αλλά και
κατά πόσο μας επηρεάζει στην μετέπειτα ζωή μας ο γονιός - πρότυπο,
ο γονιός - αφέντης, ο γονιός δυνάστης, ο επικριτικός γονιός ή ο γονιός
φίλος?
η σχέση με τα παιδιά μας αντανακλα άραγε τη σχέση που είχαμε εμείς με
τους γονείς μας ή μοιάζει με αυτή που θα θελαμε να είχαμε?
κι αλήθεια το δικό μας εσώτερο παιδί...πού βρίσκεται μέσα μας?
παίζει στην παιδική χαρά ή είναι κρυμμένο σε μια ντουλάπα και θρηνεί τις
ελλείψεις του?
καλησπέρα σε όλους!...όποιος θέλει να συμμετάσχει...με χαρά!
Κυριακή, 17 Μαΐου 2009
αν και η Κυριακή δεν ενδείκνυται για βαθυστόχαστες κουβέντες
ίσως όμως να είναι κι ένα ερέθισμα η κουβέντα τούτη
να βγούμε απ' τη ράθυμη διάθεση του Σ/Κ
και να δραστηριοποιήσουμε τα εγκεγφαλικά μας κύτταρα...
το έχω ξαναπεί...
καθένας μπορεί να εκφραστεί,
ακόμα και ανώνυμα
η ουσία του blog είναι η επικοινωνία
και η αλληλοβοήθεια...
ας δούμε λοιπόν σήμερα ένα σοβαρό θεματάκι...
πόσο έτοιμοι είμαστε για να αποχωριστούμε πρόσωπα και καταστάσεις?
έχουμε μάθει να χάνουμε?
τι λέει η ήττα στον καθένα από μας?
μάθημα? αφορμή για εξέλιξη ή απλά απόρριψη?
είμαστε γενναιόδωροι με τους νικητές?
μεγαλόψυχοι με τους νικημένους?
και σε ποια θέση βάζουμε τον εαυτό μας συνήθως?
η Eurovision ήταν απλά η αφορμή
για να δούμε πως τα πάμε με τη διαχείρηση της ήττας
στις διαπροσωπικές μας σχέσεις...
Τετάρτη, 13 Μαΐου 2009
" πόσο αφήνουμε τους άλλους να μας γνωρίσουν
πόσο ειλικρινείς είμαστε στις επαφές μας
και τι προσδοκούμε στ' αλήθεια απ' το ΝΕΤ?"
----------------
μπαίνοντας στον μαγικό κόσμο του διαδικτύου
η αλήθεια είναι πως εισχωρούμε σ' έναν φανταστικό κόσμο,
συνήθως πάντα απουσιάζει η ανθρώπινη επαφή,
η συνάντηση face to face
άρα μπορούμε να υποδυθούμε όποιο ρόλο θέλουμε
χωρίς να χρειαστεί να δώσουμε εξετάσεις γι' αυτόν...
όμως αλήθεια...
τι πραγματικά αναζητούμε απ' αυτόν τον εικονικό κόσμο?
τι έχουμε ανάγκη?
και γιατί στρεφόμαστε στο διαδίκτυο για να καλύψουμε αυτή μας την ανάγκη?
με τον πραγματικό κόσμο πώς πάνε τα πράγματα?
πώς ζούμε?
μήπως κι εκεί έξω συνηθίσαμε να "παίζουμε" ρόλους?
κι αν ναι...για ποιο λόγο?
πόσο συζητάμε στα διάφορα ιστολόγια?
πόσο αληθινοί είμαστε σ' αυτές τις συζητήσεις?
πόσο ξέρουμε να συζητάμε με τους άλλους?
ερωτήματα κι ερωτηματικά...
η αρχή μιας καλής κουβέντας
κι αν σας τρομαζει η επωνυμία
ελάτε και ανώνυμα...
μήπως και τη βρούμε την άκρη...
Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009
...να 'μαστε πάλι εδώ μετά από καιρό και καιρό...βλέπεις η πολλή δουλειά
τον τρώει τον αφέντη...και με αφορμή τη γρίπη μου σκέφτηκα να μιλήσουμε
λιγάκι για όλες εκείνες τις ασθένειες που μας βρίσκουν μπόσικους, μας
ταλαιπωρούν κι άμα πάμε να παραπονεθούμε ακούμε κι ένα..."ψυχοσωματικό
είναι" που μας κάνει το νευρικό σύστημα κουρέλια...
Ο όρος « ψυχοσωματική ασθένεια» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1818
από το Γερμανό ψυχίατρο Heinroth, ο οποίος πίστευε στην ενότητα σώματος και
ψυχής.
Οι όροι ψυχοσωματική υγεία, ψυχοσωματικές ασθένειες κ.λπ. υποδηλώνουν
σαφώς τη στενή σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην βιολογική και στην ψυχική
κατάσταση του ατόμου. Είναι πλέον αποδεκτό ότι ψυχοκοινωνικοί παράγοντες
μπορεί να έχουν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο, όχι μόνο στην ψυχική υγεία αλλά και
στην σωματική.
Οι παράγοντες που επηρεάζουν την υγεία ενός ατόμου μπορούν
να καταταχθούν σε πέντε γενικές κατηγορίες:
-
τους εξελικτικούς
-
τους βιολογικούς
-
τους ψυχολογικούς
-
τους κοινωνικούς
-
τους οικογενειακούς.
Μία ασθένεια συνήθως προκύπτει ως αποτέλεσμα όχι ενός αλλά πολλών
παραγόντων. Κάτω από την επίδραση ψυχοπιεστικών παραγόντων είναι πιθανό
ο καθένας να παρουσιάσει ταχυκαρδία, εφίδρωση ή ανησυχία, ανεξάρτητα από
το βιολογικό του υπόβαθρο. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται και την εκδήλωση κάποιας
ασθένειας. Ωστόσο, αν το χρόνιο άγχος, η θλίψη ή το παρατεταμένο πένθος
συνδυαστούν με προδιαθεσικούς παράγοντες όπως κάποια βιολογική - γενετική
ευαισθησία των οργάνων ή κάποιον ήδη ταλαιπωρημένο από ασθένεια οργανισμό,
τότε η πρόγνωση είναι πιθανό να είναι άσχημη.
Λέγοντας ψυχοσωματική ασθένεια δεν εννοούμε μόνο εκείνη στης οποίας την εμφάνιση
έχουν συμβάλει οι ψυχοκοινωνικοί παράγοντες, αλλά και εκείνες στις οποίες το άγχος
και η απελπισία μπορεί να εμποδίζουν ή να καθυστερούν τη θεραπεία τους, μπορεί να
αποτελούν επιπρόσθετο κίνδυνο για την υγεία του ατόμου ή μπορεί απλώς να προκαλούν
τα συμπτώματα μιας γενικής σωματικής κατάστασης.
Αφήστε δε που σε δεύτερο επίπεδο ο εντοπισμός της ασθένειας όλο και κάτι συμβολίζει
για τον ψυχικό μας κόσμο...
Ημικρανία θες? Κολιτιδα θες? Τενοντίτιδα θες? όλές οι ασθένειες μαρτυρούν τα μικρά μυστικά
μας στον θεραπευτή και ανοίγουν μια πόρτα για τις εσωτερες ανάγκες μας...
Γι' αυτό, εάν σας ταλαιπωρεί κάτι...πριν γεμίσετε το συκωτάκι σας με φάρμακα, σκεφτείτε...
πού μπορεί να οφείλετε αυτό και καταπολεμείστε την αιτία, όχι το σύμπτωμα...
και προς Θεού...δεν είπα ποτέ να μην πάρετε την φαρμακευτική αγωγή που σας συνέστησε
κάποιος ειδικός αλλά...μαζί με τη χημεία...βάλτε να δουλέψει και η φυσική...τι λέτε?
Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009
Αβαταρ στα σανσκριτικά σημαίνει: incarnation (bodily manifestation) of a higher being...-ενσάρκωση (σωματική έκφραση)- Ο ρόλος των διαδικτυακών χρηστών , η εικόνα που επιλέγουν να επιδείξουν δεν είναι κίβδηλη παρουσία σε πλείστες περιπτώσεις. Μάλλον καταπιεσμένες ορμές που ενώ γεννήθηκαν ταυτόχρονα με την υπόλοιπη ψυχοσύνθεση, καταστέλλονται για τους γνωστούς κοινωνιολογικούς λόγους. Πρόκειται για μία υπάρχουσα και ισχυρή δυναμική, με μόνη επικινδυνότητα την ανικανότητα - όταν παραστεί ανάγκη- ισχυροποίησης αυτής στην αποκαθήλωση με μία face to face συνάντηση.
Τάδε έφη η Mariaeyes το μεσημέρι κι απ' τα λόγια που πέταξαν εδώ κι εκεί...έπεσε η ιδέα να μπει αυτό σαν θέμα συζήτησης...μου φάνηκε καλό και ορίστε...
Πώς διαλέγουμε avatar αλήθεια? Τι έχουμε στο μυαλό μας όταν κάνουμε την επιλογή? Τι θέλουμε να δηλώσουμε μ' αυτό? Τι σχέση μπορεί να έχει το avatar με το τοτέμ?
Η λέξη Τοτέμ προέρχεται από ινδιάνικες φίλες του Καναδά και περιγραφει κάθε φυσικό αντικείμενο, ζώο, ή φυτό, που πολλές πρωτόγονες φυλές νομίζουν ότι έχει ιερές ιδιότητες κι έτσι το εκτιμούν ως προστάτη της πατριάς, της φυλής, και, γενικότερα ως γενάρχη. Κάθε φυλή έχει και το δικό της τοτέμ κι απαγορεύεται κανείς να το πειράξει ή να το θίξει ακόμη και να αναφέρει τ' όνομά του. (από Βικιπαιδεία)
Τι προβάλλουμε στην εικόνα που μας αντιπροσωπεύει...κι αλήθεια τι μπορεί αυτή η εικόνα να μας δείξει για τον εαυτό μας? Υποσυνείδητη ή Ασυνείδητη επιλογή? Ανάγκη ή Επιθυμία?...και για να μην λέτε πως πολύ κουβέντα γίνεται για το τίποτα... http://www.forthnet.gr/templates/newsPosting.aspx?p=246325
"Μία 28χρονη Βρετανίδα υπέβαλε αίτηση διαζυγίου όταν ανακάλυψε ότι το αβατάρ του άνδρα της την απατούσε με μία εικονική γυναίκα στον φανταστικό κόσμο του Second Life, γράφουν σήμερα οι βρετανικές εφημερίδες. "
Λοιπόν? πόσο εμείς είμαστε το avatar μας?
σας φαίνεται γνωστός από κάπου?
Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009
...δεν με χωράει το σπίτι...όλη μέρα γυρίζω τριγυρίζω έξω απ' το ψυγείο καταλήγω
και σε λίγο εντός του...ένα - ένα αδειάζω τα ράφια...σήμερα θα τα φάω όλα! το πήρα
απόφαση!...αύριο θα αρχίσω πάλι δίαιτα...έλα μωρέ...θα τα καταφέρω...θα χάσω τα
κιλά που θέλω...σήμερα όμως...ας γεμίσω αυτό το κενό που νιώθω...είναι...να...είναι
σαν ένα πηγάδι δίχως τέλος...ρίχνω μέσα του γλυκά, παγωτά, σοκολάτες...άλλες φορές
πάλι...ψωμιά, αλμυρά, σνακς...μα αυτό δεν γεμίζει ποτέ...αντίθετα...όλο ζητάει και ζητάει
κι εγώ...αδύναμη/ος ν' αντισταθώ στον πειρασμό...τρέχω στο ψυγείο...
πφφφ!!! οι άλλοι, ανυπόφοροι άλλοι, μου λένε πως ίσως δεν είμαι καλά...σιγά τώρα...μα
πού το είδανε το προβλημα? απλά μου αρέσει να τρώω λίγο παραπάνω...ε! δεν θα πάω
και στον γιατρό γι' αυτό...δεν είμαι παχύσαρκη/ος ούτε ανορεκτική/ος...είμαι απλά λιγάκι
δεμένη/ος...κατά καιρούς παίρνω βάρος, κατά καιρούς το χάνω...πρόβλημα είναι αυτό?
(συνήθως γυναικείος διάλογος με τον εσώτερο εαυτό...συνήθως γυναικεία σκέψη)
Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009
... και τι δεν κάναμε...θεατρικά είδαμε...πέτρες μαζέψαμε...τραγουδήσαμε...
και όλα αυτά...γιατί? τι παραπάνω καταλάβαμε για μας και τη ζωή μας?
τι βοήθεια είδαμε? ποια αλήθεια βρήκαμε? τι ακριβώς ανακαλύψαμε?
πιθανόν κάτι...πιθανότατα τίποτα...μπορεί κάποια κομμάτια να έγιναν πιο
καθαρά ή μπορεί εντελώς να θόλωσε η εικόνα...
όμως...μήπως έχετε ακουστά την έκφραση..."το σενάριο της ζωής μας?"
το σενάριο της ζωής μας λοιπόν..."συγγράφεται μέχρι τα 3 μας χρόνια...τότε
που το παιδί ακόμα διακατέχεται από μια μαγική σκέψη...και στη συνέχεια
οι εμπειρίες που ζούμε στόχο και σκοπό έχουν να επιβεβαιώσουν το σενάριο
αυτό...π.χ. σκέφτεται κάποιος "είμαι άχρηστος, δεν αξίζει να μ' αγαπάει κανείς"
το πιθανότερο είναι να μην μπορεί να σταθεί πουθενά με επιτυχία, είτε σε δουλειές
είτε σε σχέσεις...να τα κάνει θάλασσα και με χίλιους τρόπους να διώχνει όλους
όσους τον πλησιάζουν...μπορεί π.χ. να ε΄ναι εξαρτημένος, βίαιος, κλεπτομανής,
μίζερος κ.λ.π....
τώρα...τι σχέση έχουν μ' εσάς αυτά...το σενάριο της ζωής σας...έχει τίτλο...τον τίτλο
που δώσατε στο θεατρικό...
http://polixrwma-logia.pblogs.gr/2009/01/gia-fantasoy-kai-skhnothethse-group-therapy.html
και δράση...τα χτεσινά στιχάκια και οι πετρούλες που μαζεύατε...
http://polixrwma-logia.pblogs.gr/2009/01/dialexe-mia-petra-loipon-group-therapy.html
http://polixrwma-logia.pblogs.gr/2009/01/stihoi-logia-zwes-group-therapy.html
θα μου πείτε...το σενάριο αυτό δεν αλλάζει άμα θέλω? πρέπει να το ακολουθώ πιστά
ακόμα και όταν δω πως δεν εξυπηρετεί? αλλάζει φυσικά αλλά μετά από δουλειά με
τον εαυτό σας...
σκεφτείτε λοιπόν...πόσο συμμετέχετε ενεργά και λογικά στην ζωή που ζείτε? και...
μην υποτιμάτε ποτέ το αυνείδητο...είναι ο καλύτερος φίλος κι εχθρός σας μαζί...
Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009
...σήμερα...καθίστε αναπαυτικά στα μαξιλάρια σας...ανάψτε και τσιγάρο
όσες/σοι καπνίζουν...και σκεφτείτε τη ζωή σας...όχι όπως ένα θεατρικό
έργο...αλλά σαν μουσική...και ειδικότερα σαν κάποιο αγαπημένο τραγούδι,
κάποιο που όταν το ακούτε ή το σκέφτεστε να σας θυμίζει εσάς!...
και γράψτε μου δυο στίχους ως επί το πλείστον πιο αντιπροσωπευτικούς...
τα υπόλοιπα...στην συνέχεια....
περιμένω τις προτάσεις σας...τι θα θέλατε να συζητήσουμε...
ακόμα και περιστατικά, δικά σας ή οικείων σας...όσοι θέλουν βέβαια....
Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009
...για σήμερα θεματάκι χαρούμενο, ανάλαφρο, χαμογελαστό,
(λέμε τώρα)...ο έρωτας και το μεταξωτό του κουκούλι...
τι ακριβώς θέλω να πω μ' αυτό? θα έχετε δει ερωτευμένους...
ζουνε σ' έναν δικό τους κόσμο, σ' ένα μαγικό Σύμπαν που
υπάρχει μόνο ο ένας για τον άλλον...μιλάνε ψιθυριστά, γελάνε
με τα δικά τους αστεία, συχνά χρησιμοποιούν λέξεις που καταλαβαίνουν
μόνο οι ίδιοι..."ψιψιψίνια και ψουψουψούδια" πάνε σύννεφο
χωρίς καν να είναι διαφήμιση του Γερμανού...και γενικά είναι σαν
αυτοί οι δύο άνθρωποι να βρίσκονται μέσα σ' ένα κουκούλι, που
περικλείει μεν αυτούς τους δύο, αποκλείει δε τον υπόλοιπο κόσμο
από αυτούς...και πού είναι το κακό? θα πείτε...πολύ σωστά άλλωστε...
ο έρωτας για να στεριώσει θέλει χρόνο και ιδιαιτερότητα, προσωπικές
στιγμές...το κακό είναι όταν σπάει αυτό το κουκούλι...όπως ξέρετε
τίποτα δεν κρατάει για πάντα...τι γίνεται τότε λοιπόν?
κι αλήθεια τι ακριβώς είναι ο έρωτας?
εάν κάνεις το λάθος να παρασυρθείς απόλυτα μέσα στη νωχέλεια
του δυαδισμού τότε...το πιθανότερο είναι να χάσεις τους φίλους σου,
να χάσεις τη δουλειά σου (ή να κινδυνέψεις να τη χάσεις), να χάσεις
τα ενδιαφέροντά σου, η προσωπικότητά σου να υποστεί ένα βαρύ
πλήγμα...είσαι ακόμα ο ίδιος άνθρωπος που ερωτεύτηκε ένας έτερος
άλλος για...τη λάμψη του, τη γοητεία του, τα ιδιαίτερα εκείνα χαρακτηριστικά
που σε ανακηρύσσουν σε μοναδικότητα στον κόσμο?
πόσοι και πόσοι βγαίνοντας απ' αυτό το κουκούλι δεν νιώσαμε πως
ο άνθρωπος απέναντι δεν είχε καμία σχέση μ' αυτό που φανταζόμασταν
ότι ήταν? πως ίσως οι φίλοι μας είχαν δίκιο που μας έλεγαν κράτει?
πως..."ποιος είναι αυτός ο ξένος στο κρεβάτι μου? τι κάνω εγώ με αυτόν?"
πριν βιαστείτε να τα βάλετε με την άτιμη κοινωνία, την άδικη ζωή, την τύχη
σας τη μπαμπέσα...ο έρωτας - στην ψυχολογία - είναι η μεγαλύτερη προβολή
που υπάρχει...φροντίστε λοιπόν από πριν τι θα προβάλετε στον απέναντι?
τα καλά ή τα κακά σας στοιχεία? και δώστε χώρο στον εαυτό σας και στον
σύντροφό σας να κινηθεί, να αναπνεύσει, να ζήσει - και χωρίς εσάς κάποια
πράγματα - το αποτέλεσμα θα σας ανταμείψει...
armatan 
...γονέας - παιδί, παιδί...
...γονέας - παιδί, παιδί...